Wychowanie w rozumieniu Marii Montessori

oznacza wspieranie dziecka, które pragnie

samodzielnie odkrywać otaczający je świat.

1tab

 

Zachęć dziecko do współpracy i przestrzegania zasad.

Poparcie pozytywnego zachowania może okazać się skuteczną metodą - nauczy to dziecko  postępować we właściwy sposób.       

  1. Doceniaj swoje dziecko.
  2. Daj pożądany wzór zachowania.
  3. Chwal swoje dziecko, zamiast   krytykować.
  4. Nie porównuj swojego dziecka z innymi.


Pamiętaj, że dziecko częściej będzie wracało do zachowań, które spotkają się z Twoją aprobatą.

Pochwały powinny być skuteczne.

2ok

Pochwały zachęcają dzieci do odpowiedniego zachowania.

Pomagają dziecku lepiej radzić sobie z problemami, wzmacniają jego poczucie własnej wartości, dają poczucie bezpieczeństwa.

Chwal dziecko również, kiedy zaprzestało niewłaściwego zachowania.

 

Zamiast karania - wzmacniaj "pozytywne zachowanie".

Wyłączne wytykanie błędów skutkuje eksponowaniem niepowodzeń. Wówczas dzieci dostrzegają głównie to, co złe. Warto chwalić je i doceniać.

Złość i zdenerwowanie - to uczucia do własnego dziecka, które też są normalne.
Nie istnieją tacy rodzice, którzy nigdy nie mieliby takich odczuć w stosunku do swoich dzieci.

Należy zaakceptować te trudne uczucia - zastanów się kiedy jesteś zdenerwowany i co Cię złości, aby móc temu zaradzić.PAMIĘTAJ - kiedy masz pogodny nastrój, rozlany sok nie stanowi wielkiego problemu.

 

Nie jesteśmy idealni i nie powinniśmy od siebie tego wymagać!


Jak być idealnym rodzicem?3pyt

Wystarczy, że będziesz  wystarczająco dobrym i odpowiedzialnym rodzicem.

Ważna jest zgodność zasad obojga rodziców, by nauczyć dziecko odpowiednich zachowań w sposób zrozumiały. Nie ma rodziców, którzy zawsze się zgadzają, powinni być zgodni w najważniejszych kwestiach. Wtedy dzieci wiedzą, czego się od nich oczekuje.

 

Granice w wychowaniu.

Granice odgrywają bardzo ważną rolę w wychowaniu. To reguły rządzące światem dzieci, one ich potrzebują, oby wiedzieć co jest od nich oczekiwane, jak daleko mogą się posunąć i co się stanie, kiedy posuną się za daleko.

 

Dziecku zapewnia bezpieczeństwo taki rodzic, który jasno i czytelnie określa granice.

Zapamiętaj:

  1. Dzieci potrzebują zasad, które nadadzą ich życiu uporządkowaną, czytelną strukturę.
  2. Granice pomagają mu zrozumieć siebie i otaczający je świat, a także stwarzają odpowiednie warunki do nauki i rozwijania się.
  3. Granice dają twojemu dziecku poczucie stałości i porządku.

 

Dyscyplina to przejaw miłości.4ser

Dyscyplina kojarzy się często z karą, surowością, rygorem, etc. Tymczasem dyscyplina nie musi skutkować płaczem dziecka.

Pomaga w budowie wartości, zasad moralnych i reguł postępowania.

Dyscyplina polega na ustanawianiu granic. Podstawą dobrej dyscypliny jest pełna miłości i szacunku relacja rodziców z dzieckiem.      

 

 

W wychowaniu ważna jest konsekwencja.

Konsekwencja to naturalny wynik zachowania dziecka. Niezmiernie ważne jest, aby dziecko znało i rozumiało reguły panujące w domu.

Brak konsekwencji w wychowaniu dziecka to jedna z najczęstszych pułapek, w jakie wpadają rodzice. Aby konsekwencja była zachowana należy kierować się przyjętymi zasadami. Jeśli ustalasz jakąś zasadę i chcesz aby dziecko je respektowało,  musisz sam postępować zgodnie z tym, co sam powiedziałeś.

"Konsekwencje wychowują, kary ranią".


Karanie obniża poczucie wartości dziecka, wytyka to, czego ono nie potrafi zrobić.
Naturalne konsekwencje nie zawierają w sobie groźby i kary, lecz zachęcają dziecko do zaangażowania się we wprowadzanie zmian.

Kary zniechęcają i ubezwłasnowolniają!

3 filary skutecznego wychowania:

KOCHAM 5kar
WSPIERAM
WYMAGAM


Wychowanie jest procesem, wymaga czasu, miłości i konsekwencji.


Drodzy Rodzice!

Konsekwencjaoznacza kierowanie się przyjętymi zasadami i logiką. Jeśli ustalasz jakąś zasadę lub straszysz następstwami jej nieprzestrzegania, to musisz postępować zgodnie z tym, co sam powiedziałeś. Dziecko bardzo szybko uczy się sprawdzać, gdzie jest granica, szczególnie gdy składasz oświadczenie i się z nich nie wywiązujesz.

Kiedy słowa zostają poparte czynami, dziecko otrzymuje jasny komunikat na temat zasad i oczekiwań rodzica. Wie, że postępuje zgodnie z zasadami, które głosi rodzic i uczy się poważnie traktować jego słowa.

Jeżeli jednak za słowami nie idą czyny, dzieci uczą się ignorować rodziców i robić to, na co mają ochotę. Dziecko musi wiedzieć, że rodzice nie rzucają słów na wiatr.

Musicie pamiętać, że konsekwencje są w ścisłym związku z działaniem dziecka. Stanowią naturalne skutki, które powinny wywołać u dziecka określone refleksje. Konsekwencje muszą być znane dziecku przed przekroczeniem ustalonych zasad. Dziecko ma wybór: może uznawać zasady, respektować granice, wtedy konsekwencje nie wystąpią, lub, gdy przekroczy granice wie, że konsekwencje są konieczne.

Konsekwencjamusi być budowana na wzajemnym szacunku, jej zadaniem jest poszukiwanie rozwiązań. Nie chodzi w niej o winę i pokutę, ale o partnerstwo, wolność, których nie należy mylić z brakiem granic. Konsekwencja ma u podstaw pozytywny obraz dziecka, powinna być formułowana spokojnym tonem. Dzieci uczą się przez doświadczenie, nie przez groźby. Kary zazwyczaj wywołują opór, bunt, nie wymagają od dziecka współpracy.

Dzieci najskuteczniej uczą się przyjmowania odpowiedzialności za swoje działania na podstawie konsekwencji własnych zachowań. Przykłady: dziecko zniszczyło książkę w złości, będzie musiało odkupić je za własne kieszonkowe, dziecko porozrzucało zabawki, będzie musiało je posprzątać, zniszczyło kredki, nie będzie miało czym rysować przez jakiś czas).

Naturalne konsekwencje nie zawierają w sobie groźby, ale też nie dopuszczają do sytuacji, w której dziecko może wszystkiego żądać. Jednocześnie zachęcają dziecko do zaangażowania się we wprowadzanie konkretnych zmian.

Karanie obniża poczucie wartości dziecka, wskazuje na to, czego ono nie potrafi. Natomiast logiczne skutki wzmacniają poczucie własnej wartości-wskazują na co dziecko stać.

Naturalna konsekwencja oznacza wszystko to, co jest rezultatem działania lub braku działania dziecka, bez interwencji dorosłego. Np. jeśli dziecko nie chciało włożyć rękawiczek, zmarzną mu ręce na spacerze. Dziecko uczy się na podstawie doświadczenia bezpośrednich konsekwencji własnych decyzji, gdyż polecenia rodziców chronią je przed niepożądanymi konsekwencjami.

Naturalne konsekwencje wynikają zatem w sposób naturalny z wydarzenia. Stanowią odpowiednie dla dzieci komunikaty zawarte w działaniu, ponieważ za zły wybór czynią odpowiedzialnym dziecko. Naturalne konsekwencje wymagają od rodziców niewielkiego zaangażowania poza powstrzymaniem się od naprawiania sytuacji. np. Jeśli dziecko zniszczyło lub zepsuło celowo zabawkę, nie naprawiaj jej, nie kupuj nowej, przynajmniej na jakiś czas, by dziecko mogło odczuć jego stratę.

Logiczna konsekwencja natomiast zostaje określona przez rodzica. Jest to konsekwencja odpowiednia do przewinienia. Logiczną konsekwencją dla dziecka, które zniszczyło piórnik koledze, jest odkupienie go z własnego kieszonkowego.

Naturalne i logiczne konsekwencje uczą dziecko odpowiedzialności. Jeśli dziecko zrobiło coś, za co spotka je konsekwencja, w przyszłości będzie mniej skłonne, by się tak zachować. Koszty (np. utrata przywileju) poniesione za złe zachowanie zmniejszają prawdopodobieństwo powtórzenia się nieakceptowanego zachowania.

Wielu rodziców boi się wprowadzać określone reguły i zasady, być stanowczym i konsekwentnym w stosunku do dziecka. Obawiają się, że zakazując czegoś dziecku, skrzywdzą go. Jednak każde dziecko potrzebuje jasno wyznaczonych granic i gdy ich nie ma-to jest krzywdą dla niego. Czuje się zagubione.

Np. jeśli rodzic powie swojemu dziecku" Wyjdziesz na dwór, jak odrobisz lekcje", ale niezareaguje, kiedy ono pobiegnie na dwór się bawić, mimo, że jeszcze nie skończył odrabiać lekcji, to czy następnym razem potraktuje słowa rodzica poważnie? Oczywiście, że nie. Dzieci wiedzą, że słowa rodzica są na tyle wiarygodne, na ile potwierdzają je stojące za nimi działania.

Niekonsekwencja w wychowaniu osłabia rodzicielską pomoc w budowaniu u dzieci poczucia bezpieczeństwa i miłości, umiejętności samokontroli.

Zadbaj o to, Drogi Rodzicu, by najważniejszym komunikatem, jaki wysyłasz codziennie do swojego dziecka było: kocham cię, szanuje cię i wierzę w ciebie. Dzieci, które czują się kochane i akceptowane przez najważniejsze osoby w ich życiu, same zachowują się w znacznie przyjemniejszy sposób.

  - Oferuj dziecku to, czego najbardziej potrzebuje - swój czas i uwagę ( "lepiej pół godziny z dzieckiem sam na sam niż cały dzień obok niego")

 - Wysłuchaj je- dzieci bardzo potrzebują kogoś, kto je wysłucha

 - Każdego dnia chwal i zachęcaj go do aktywności, poznawania, szukaj okazji do pozytywnych komentarzy

 - Daj mu poczucie bezpieczeństwa określając jasne reguły i zasady postępowania oraz konsekwentnie je egzekwuj - Wymagania są ważnym i koniecznym elementem dla rozwoju dziecka.

- Pamiętaj o zasadzie " Szczęśliwy rodzic, szczęśliwe dziecko". Oprócz dzieci musisz otoczyć troską jeszcze jedną osobę - siebie. Dbanie o siebie jest korzystne nie tylko dla Ciebie, ale także dla twoich dzieci.

  - Oraz o innej ważnej zasadzie, że w kontaktach z dzieckiem obowiązuje zasada walizki " co włożysz do niej, to wyjmiesz"

 - Dla twojego dziecka jesteś najważniejszym nauczycielem - Jeśli chcesz, by ono wyrosło na takiego człowieka, jakim chciałbyś, aby był, to przede wszystkim sam musisz , drogi rodzicu, zachowywać się zgodnie z tym wyobrażeniem, czyli w taki sposób, jakiego oczekujesz od dziecka.

Bibliografia:      

1. M. Herbert, " Co wolno dziecku. Rozsądne ustalanie granic", Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne 2008r.

2. K. Steede, " 10 błędów popełnianych przez dobrych rodziców", Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne 2007r.

3. E. Pantley, " Dyscyplina bez płaczu", Wyd. LIBER 2007r.

4. R.J. Mackenzie, "Kiedy pozwolić? Kiedy zabronić?", Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne 2008r.

5.C. Nack, " Kiedy rodzice wychodzą ze skóry. Jak radzić sobie z negatywnymi uczuciami", Wyd. Jedność 2001r.

6. J.Sakowska, "Szkoła dla rodziców i wychowawców" Część I. Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej Ministerstwa Edukacji Narodowej, 1999r..

7. A. Faber, E.Mazlish, "Jak mówić żeby dzieci nas słuchały, Jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły", Media Rodzinna 2008r.

8. B. Jakubowska, "Jak mądrze kochać dzieci. Poradnik dla zagubionych rodziców", Wyd. W.A.B 2001r.